Lucy rozbawiona:
- Kto to pomyślał! Kto to pomyślał żeby Ziemia okrążała słońce w ciągu roku!! To przecież tak długo, musi to robić straaasznie wolno.. o tak..
Lucy w pidżamie wchodzi w rolę Ziemi wykonując ruchy obrotowe. Ja wśród pościeli w księżyce przez tę jedną chwilę jestem Słońcem.
wtorek, 11 marca 2014
wtorek, 28 stycznia 2014
książka
– Mamo, czy to Ty czytałaś mi książkę czy czytała się sama?
– A czy książka może sama się czytać?
– Tak, strony same się przewracają i sama czyta. I wydawało mi się że tak jest. Że to naprawdę głos Gloma.
– Chyba Golluma.
– Tak, Golluma.
– A czy książka może sama się czytać?
– Tak, strony same się przewracają i sama czyta. I wydawało mi się że tak jest. Że to naprawdę głos Gloma.
– Chyba Golluma.
– Tak, Golluma.
niedziela, 26 stycznia 2014
brzmienie śniegu
- Mamusiu, słyszałaś śnieg?
Lucy stawia kroki na zaśnieżonym podjeździe, powoli, z namaszczeniem.
- Słyszysz jak skrzypi?
- Słyszę.
- Chodź podeptać ze mną!
I tak sobie deptałyśmy zasłuchane, przy słabym świetle latarni. Bo przecież po zmroku wszystko bardziej brzmi, a taki skrzący się śnieg skrzypi dźwięczniej niż ten blado-dzienny, prawda?
Lucy stawia kroki na zaśnieżonym podjeździe, powoli, z namaszczeniem.
- Słyszysz jak skrzypi?
- Słyszę.
- Chodź podeptać ze mną!
I tak sobie deptałyśmy zasłuchane, przy słabym świetle latarni. Bo przecież po zmroku wszystko bardziej brzmi, a taki skrzący się śnieg skrzypi dźwięczniej niż ten blado-dzienny, prawda?
piątek, 24 stycznia 2014
piękna
Ciemno, Lucy zamiast spać wierci się i przewraca z boku na bok.
- Mimi, masz bardzo ładne włosy.
Leży, patrzy na mnie, uśmiecha się.
- Jesteś piękna.
- Mimi, masz bardzo ładne włosy.
Leży, patrzy na mnie, uśmiecha się.
- Jesteś piękna.
piątek, 3 stycznia 2014
książka bez obrazków
– Mamo, ale z tą książką coś jest nie tak! Ona nie ma obrazków!
– Niektóre książki nie mają obrazków, a wiesz dlaczego?
– Bo są dla starszych dzieci?
– Nie... Po prostu dlatego, żeby wszystko można było sobie samemu wyobrazić. Jak wygląda Gandalf, jak krasnolud, jak wygląda hobbicia nora i to, co się później wydarzy. I każdy może to sobie wyobrazić jak chce, po swojemu, inaczej. To co, dasz radę?
– Dam radę!
A przy tym mina szelmy i wielki uśmiech. Da radę.
– Niektóre książki nie mają obrazków, a wiesz dlaczego?
– Bo są dla starszych dzieci?
– Nie... Po prostu dlatego, żeby wszystko można było sobie samemu wyobrazić. Jak wygląda Gandalf, jak krasnolud, jak wygląda hobbicia nora i to, co się później wydarzy. I każdy może to sobie wyobrazić jak chce, po swojemu, inaczej. To co, dasz radę?
– Dam radę!
A przy tym mina szelmy i wielki uśmiech. Da radę.
rzeka
– Mamo, patrz jaka ta ulica jest lśniąca! Wygląda jakby to była woda. Jakby to płynęła rzeka! O, samochody po niej płyną.
Tak było.
Tak było.
czwartek, 2 stycznia 2014
a może zupełnie blisko
Dawno dawno temu... a może całkiem niedawno. Bardzo daleko... a może zupełnie blisko. W każdym razie ja nie wiem dokładnie gdzie, leży tajemnicza wioska w której żyją smerfy...
- Mamo, czy myślisz że gdzieś naprawdę jest wioska smerfów?
- A ty jak myślisz?
- Myślę że tak.
- I ja też tak myślę.
piątek, 27 grudnia 2013
być atomem
– Mamo, a wiesz z czego się wszystko składa?
– Z czego?
– Z atomów. Wszystko! Ja i ty. I ściana, i zabawki, i magnesy na lodówce. Kredki też, i nawet metalowe przedmioty.
– A co to są te atomy?
– To takie pierwiastki.
– A jak wyglądają?
Lucy kreśli w powietrzu okręgi.
– O tak, są w kształcie takiego kwiatka. Ale są takie małe, że widać je tylko pod mikroskopem.
– Rozumiem.
– A chciałabyś być atomem?
– Nieee, chyba nie.
– A ja bym chciała! Bo byłabym we wszystkim! Chciałabym być we wszystkim i wszystko widzieć.
poniedziałek, 23 grudnia 2013
smutna piosenka
- Chcesz posłuchać ładnej piosenki?
- Tak.
Wsłuchujemy się w pierwsze takty "Falling Slowly"...
- Ale ona nie jest ładna! Jest smutna!
- Może trochę smutna ale ładna...
- Nie, smutna.
- A czy smutna piosenka nie może być jednocześnie ładna?
- Nie.
- Tak.
Wsłuchujemy się w pierwsze takty "Falling Slowly"...
- Ale ona nie jest ładna! Jest smutna!
- Może trochę smutna ale ładna...
- Nie, smutna.
- A czy smutna piosenka nie może być jednocześnie ładna?
- Nie.
czwartek, 21 listopada 2013
cytat
- A co to jest CYTAT?
- Cytat jest wtedy gdy powtarzamy to, co powiedział ktoś inny, np gdybym powiedziała "mamooo, nie chcę jeszcze wstawać, jestem śpiąca..." to byłby to cytat z ciebie. A jaki byłby cytat z twojej mamy?
- "mmm.. lubię kaszę!"
Matka i kasza zaczynają współgrać na zasadzie synonimów ;)
Martwiące, tym bardziej że całkiem niedawno:
- nie lubię kaszy tak bardzo, jak bakterie pasty do zębów...
- Cytat jest wtedy gdy powtarzamy to, co powiedział ktoś inny, np gdybym powiedziała "mamooo, nie chcę jeszcze wstawać, jestem śpiąca..." to byłby to cytat z ciebie. A jaki byłby cytat z twojej mamy?
- "mmm.. lubię kaszę!"
Matka i kasza zaczynają współgrać na zasadzie synonimów ;)
Martwiące, tym bardziej że całkiem niedawno:
- nie lubię kaszy tak bardzo, jak bakterie pasty do zębów...
poniedziałek, 18 listopada 2013
Dali i zygzakowata muzyka
- A kupisz taką płytę z zygzakowatą muzyką?
- A jaka to jest zygzakowata muzyka?
- Żeby była perkusja, talerze i bębny. I żeby była taka... ŁOOO! Wiesz, tak nagle się robiła głośna i wesoła. Żeby można było przy niej machać latarką, jak ten pan z albumu co malował zegarki jak naleśniki.
- A jaka to jest zygzakowata muzyka?
- Żeby była perkusja, talerze i bębny. I żeby była taka... ŁOOO! Wiesz, tak nagle się robiła głośna i wesoła. Żeby można było przy niej machać latarką, jak ten pan z albumu co malował zegarki jak naleśniki.
poniedziałek, 11 listopada 2013
kamień i patyk
Plac zabaw, pochmurno i pusto. Z radością, po dłuższej przerwie, wchodzę w rolę towarzyszki zabaw. Zaczynamy od równoważni, góra dół góra dół.
Kątem oka dostrzegam dwie dziewczynki, na oko 7-letnie. Wchodzą na odgrodzony płotem teren placu, siadają na ławce, w kącie, pod prawie całkiem ogołoconą z liści brzozą. Wyciągają telefony. Skulone, zapatrzone w małe ekrany, wytrwale ignorują spadające im na głowy żółte listki i przebijające się przez chmury słońce.
Biegniemy z Lucy na zjeżdżalnię, potem drabinki, wreszcie huśtawki.
Dziewczynki wstają, zbliżają się do nas, siadają na ławce niedaleko. Ta sama konfiguracja, ramię w ramię, telefon przy telefonie. Co jakiś czas jedna zerka co tam się drugiej wyświetla.
Przenosimy się na zjeżdżalnię, może puste huśtawki zawalczą o uwagę małolat? I rzeczywiście, po dwóch minutach dziewczynki wstają i zajmują nasze miejsca. A więc jest nadzieja! Place zabaw ze swoimi metalowymi drabinkami i sprężynowymi motorami się nie poddają, jeszcze nie pozwalają się wepchnąć do lamusa! Wszechobecna cyfrowa rzeczywistość nie ma szans w zderzeniu z rozbujanym światem i powiewającymi na wietrze włosami!
Dziewczynki siadają, każda na swojej huśtawce. Wyciągają telefony, każda swój. Nogi zwisają bezwładnie, głowy pochylone, wzrok skupiony. Tylko palce od czasu do czasu poruszają się zręcznie i szybko po małych klawiszach.
– Mamo! Nie możemy zapomnieć mojego kamyka i zabierzmy do domu jeszcze ten patyk, dobrze? Wsadzisz mi go do kieszeni?
– Jasne. Powoli musimy się już zbierać do domu Lucy.
– Ale zjedziemy jeszcze ostatni raz na zjeżdżalni, dobrze?
– Dobrze!
Kątem oka dostrzegam dwie dziewczynki, na oko 7-letnie. Wchodzą na odgrodzony płotem teren placu, siadają na ławce, w kącie, pod prawie całkiem ogołoconą z liści brzozą. Wyciągają telefony. Skulone, zapatrzone w małe ekrany, wytrwale ignorują spadające im na głowy żółte listki i przebijające się przez chmury słońce.
Biegniemy z Lucy na zjeżdżalnię, potem drabinki, wreszcie huśtawki.
Dziewczynki wstają, zbliżają się do nas, siadają na ławce niedaleko. Ta sama konfiguracja, ramię w ramię, telefon przy telefonie. Co jakiś czas jedna zerka co tam się drugiej wyświetla.
Przenosimy się na zjeżdżalnię, może puste huśtawki zawalczą o uwagę małolat? I rzeczywiście, po dwóch minutach dziewczynki wstają i zajmują nasze miejsca. A więc jest nadzieja! Place zabaw ze swoimi metalowymi drabinkami i sprężynowymi motorami się nie poddają, jeszcze nie pozwalają się wepchnąć do lamusa! Wszechobecna cyfrowa rzeczywistość nie ma szans w zderzeniu z rozbujanym światem i powiewającymi na wietrze włosami!
Dziewczynki siadają, każda na swojej huśtawce. Wyciągają telefony, każda swój. Nogi zwisają bezwładnie, głowy pochylone, wzrok skupiony. Tylko palce od czasu do czasu poruszają się zręcznie i szybko po małych klawiszach.
– Mamo! Nie możemy zapomnieć mojego kamyka i zabierzmy do domu jeszcze ten patyk, dobrze? Wsadzisz mi go do kieszeni?
– Jasne. Powoli musimy się już zbierać do domu Lucy.
– Ale zjedziemy jeszcze ostatni raz na zjeżdżalni, dobrze?
– Dobrze!
czwartek, 7 listopada 2013
Spotkanie
Nie wiem skąd ona to wie. Co robić, co mówić. Skąd ta delikatność i czułość, uśmiech. Skąd u pięciolatki to pełne nabożnego szacunku zrozumienie dla starości?
Lucy i jej prawie 98-letnia praprababcia. Ta druga – coraz bardziej cicha, odległa, zapatrzona gdzieś w dal, pogodzona z ostatecznym przeznaczeniem, świadomie zbliżająca się do granicy światów. Ta pierwsza – w nieustannym, radosnym ruchu, wypełniona po brzegi energią i wolą życia – zatrzymuje się, wycisza. Mówi powoli, troskliwie, z uśmiechem. Przytula.
– To jest prawdziwa iskra! Skarb! Ona ma w sobie energię, ma ten błysk w oku! Ona sobie zawsze w życiu poradzi, zobaczysz. – zachwycała się swoją praprawnuczką Babcia Marianna przed dwoma laty, z charakterystycznym dla siebie figlarnym uśmiechem, zaciskając pięść na potwierdzenie swoich słów. Sama wtedy miała w oku ten błysk, myślę że Lucy ma go właśnie po niej.
poniedziałek, 4 listopada 2013
Kopernik
– mamo, on nie powinien się nazywać Kopernik!
– a jak powinien?
– Mikołaj.. Słonecznik!
– no fakt..
– przecież nie zajmował się.. <śmiech> koperkiem!
Na fali absolutnie wspaniałej książki Iwony Chmielewskiej "Cztery strony czasu".
– mamo, a wiesz że Ziemia obraca się nie tylko wokół słońca ale też wokół własnej osi?
– a jak powinien?
– Mikołaj.. Słonecznik!
– no fakt..
– przecież nie zajmował się.. <śmiech> koperkiem!
Na fali absolutnie wspaniałej książki Iwony Chmielewskiej "Cztery strony czasu".
– mamo, a wiesz że Ziemia obraca się nie tylko wokół słońca ale też wokół własnej osi?
czwartek, 10 października 2013
żal
Stacja benzynowa. I te dylematy – 95 a może jednak 98..?
– dlaczego nie zatankowałaś tamtą z papierkiem?
– bo jest droższa.
– a to znaczy że jest smaczniejsza dla auta?
– tak..
– no to dlaczego nie zatankowałaś tamtą?
– bo mi było żal pieniędzy...
– a teraz auta żal.
Aj i skąpstwo wymierzone w naszego mechanicznego rumaka – napiętnowane.
– dlaczego nie zatankowałaś tamtą z papierkiem?
– bo jest droższa.
– a to znaczy że jest smaczniejsza dla auta?
– tak..
– no to dlaczego nie zatankowałaś tamtą?
– bo mi było żal pieniędzy...
– a teraz auta żal.
Aj i skąpstwo wymierzone w naszego mechanicznego rumaka – napiętnowane.
poniedziałek, 1 lipca 2013
R
Lucy zaczęła wymawiać R. Tak po prostu, z dnia na dzień, całkiem nagle. Powiedziała i tyle. Jednego dnia był lowel, a następnego rower.
A przecież dopiero co pisałam o pierwszych słowach, o babie, o mamie, o muuu i miau... I wydawało mi się wtedy, że już takie duże to moje dziecko.
A przecież dopiero co pisałam o pierwszych słowach, o babie, o mamie, o muuu i miau... I wydawało mi się wtedy, że już takie duże to moje dziecko.
czwartek, 20 czerwca 2013
brązowe zapachy w porannym ogrodzie
- Ale dziś pachnie fujślimakiem mamo. Taki blązowy jest ten zapach. Blązowy jak fujślimak.*
* Fujślimak to oczywiście ślimak-bez-skorupy, zwany profesjonalnie Pomrowem. Nazwa powstała w najwcześniejszych lusinych latach, czasach pierwszych słów i pierwszych zadziwień światem.
* Fujślimak to oczywiście ślimak-bez-skorupy, zwany profesjonalnie Pomrowem. Nazwa powstała w najwcześniejszych lusinych latach, czasach pierwszych słów i pierwszych zadziwień światem.
wtorek, 7 maja 2013
sen
- Śniło mi się, że była taka wielka wanna a wszyscy ludzie byli baldzo mali, tak że łapali się tego wodnego wilu i wpływali do ścieku, a potem aż do morza! i z powlotem. I ja tam byłam też. I jeszcze tam były schody, ale plowadziły do... nikąd. I dużo drzwi ale wszystkie plowadziły do... nikąd! I były tylko jedne drzwi któle plowadziły do wszystkiego! nawet do czekolady!
środa, 17 kwietnia 2013
świat wg Lucy
– I cały świat będzie ulicami. I wszyscy będą mieć auta. I będą same wyścigówki! A ja będę miała najszybszą wyścigówkę! A Hugo... najwolniejszą. I dzieci będą się lodziły dolosłe a dolośli będą dziećmi...
– Ale jak się zmieszczą dorośli w brzuchach mam, które ich będą rodzić?
– Po plostu będą od lazu duzi, będą sami dolośli.. duzi i mali.. I ja będę o wszystkim decydowała! I będzie mi wszystko wolno. Bo nie będzie w ogóle takiego słowa: nie wolno. Ani słowa "źle", ani "nie". W ogóle nie będzie takich słów. I ja będę wsystkiego zablaniać dolosłym, a sobie na wszystko pozwalać.
– Na przykład na co?
– Na jedzenie słodyczy. Będę się objadać słodyczami!
– To chyba ci się wszystkie zęby popsują od takiego jedzenia.
– Nie, bo nie będzie zębów. Nikt nie będzie miał zębów.. albo będą zęby żelazne, które się nigdy nie psują!
Ot, spontaniczna wieczorna imaginacja, zrodzona z hamowania na pooranej zimą jezdni i blasku reflektorów. Początek niewinny i przewidywalny, bo przecież już od paru miesięcy Lucy upiera się przy wizji przyszłej kariery kierowcy rajdowej, a największym jej zmartwieniem jest, czy aby będzie szybsza od Hugo (przedszkolny kolega który ma podobne plany na życie). Ale po chwili wyścigi przestały mieć znaczenie a skrzydła fantazji poniosły Lucy dalej niż się spodziewałam.
Już kiedyś powiedziała mi, że fajnie, gdyby dzieci się rodziły dorosłe. Jednakże nie rozwinęła tematu, a ja nie połapałam się w czym rzecz. Teraz okazuje się, że o samostanowienie idzie, o władzę i... o słodycze. Pomimo wszystkich moich starań, by gros decyzji zostawiać Luśce i o możliwie wielu sprawach postanawiać wspólnie – nieuniknione są sytuacje konfliktowe, chwile przejmowania przeze mnie pałeczki, kiedy to ja mówię: co i jak. Może więc te, zrodzone wówczas, malutkie, pojedyncze frustracje nawarstwiają się, tworząc pożywkę dla wzrostu rewolucyjnych myśli? A może to po prostu kolejna odsłona buntu.. – bunt czterolatka..? Albo filozoficzno-niewinne zagwozdki z serii "co by było gdyby"?
Na co dzień wydaje mi się, że tak cudownie nad sobą panuję i tak wspaniałomyślnie nie nadużywam rodzicielskiej władzy. Że podchodzę z szacunkiem do Lucy, jako do Osoby przede wszystkim, nie zaś dziecka. A jednak może za dużo "nie wolno" mimochodem wymyka mi się z ust? Może w tonie głosu, w spojrzeniu, w doborze słów wciąż za wiele jest nieuświadomionego do końca despotyzmu i autokracji?
Byłam w podobnym wieku, kiedy Tata, za pomocą magnetofonu UNITRA, uwiecznił mój cienki głosik nucący "Natychmiast marsz do łóżka". Ten tekst (wiersz Danuty Wawiłow, na podstawie A. Kusznery) będzie tutaj jak znalazł:
Gdy już dorosłym będę panem
to się okropnie ważny stanę.
I przyjdą do mnie moje dzieci,
i szepną mi do uszka:
– Tatusiu, można iść do kina?
Zapytam:
– Która to godzina?
Ostatni raz wam przypominam!
W tej chwili marsz do łóżka!
...
;)
– Ale jak się zmieszczą dorośli w brzuchach mam, które ich będą rodzić?
– Po plostu będą od lazu duzi, będą sami dolośli.. duzi i mali.. I ja będę o wszystkim decydowała! I będzie mi wszystko wolno. Bo nie będzie w ogóle takiego słowa: nie wolno. Ani słowa "źle", ani "nie". W ogóle nie będzie takich słów. I ja będę wsystkiego zablaniać dolosłym, a sobie na wszystko pozwalać.
– Na przykład na co?
– Na jedzenie słodyczy. Będę się objadać słodyczami!
– To chyba ci się wszystkie zęby popsują od takiego jedzenia.
– Nie, bo nie będzie zębów. Nikt nie będzie miał zębów.. albo będą zęby żelazne, które się nigdy nie psują!
Ot, spontaniczna wieczorna imaginacja, zrodzona z hamowania na pooranej zimą jezdni i blasku reflektorów. Początek niewinny i przewidywalny, bo przecież już od paru miesięcy Lucy upiera się przy wizji przyszłej kariery kierowcy rajdowej, a największym jej zmartwieniem jest, czy aby będzie szybsza od Hugo (przedszkolny kolega który ma podobne plany na życie). Ale po chwili wyścigi przestały mieć znaczenie a skrzydła fantazji poniosły Lucy dalej niż się spodziewałam.
Już kiedyś powiedziała mi, że fajnie, gdyby dzieci się rodziły dorosłe. Jednakże nie rozwinęła tematu, a ja nie połapałam się w czym rzecz. Teraz okazuje się, że o samostanowienie idzie, o władzę i... o słodycze. Pomimo wszystkich moich starań, by gros decyzji zostawiać Luśce i o możliwie wielu sprawach postanawiać wspólnie – nieuniknione są sytuacje konfliktowe, chwile przejmowania przeze mnie pałeczki, kiedy to ja mówię: co i jak. Może więc te, zrodzone wówczas, malutkie, pojedyncze frustracje nawarstwiają się, tworząc pożywkę dla wzrostu rewolucyjnych myśli? A może to po prostu kolejna odsłona buntu.. – bunt czterolatka..? Albo filozoficzno-niewinne zagwozdki z serii "co by było gdyby"?
Na co dzień wydaje mi się, że tak cudownie nad sobą panuję i tak wspaniałomyślnie nie nadużywam rodzicielskiej władzy. Że podchodzę z szacunkiem do Lucy, jako do Osoby przede wszystkim, nie zaś dziecka. A jednak może za dużo "nie wolno" mimochodem wymyka mi się z ust? Może w tonie głosu, w spojrzeniu, w doborze słów wciąż za wiele jest nieuświadomionego do końca despotyzmu i autokracji?
Byłam w podobnym wieku, kiedy Tata, za pomocą magnetofonu UNITRA, uwiecznił mój cienki głosik nucący "Natychmiast marsz do łóżka". Ten tekst (wiersz Danuty Wawiłow, na podstawie A. Kusznery) będzie tutaj jak znalazł:
Gdy już dorosłym będę panem
to się okropnie ważny stanę.
I przyjdą do mnie moje dzieci,
i szepną mi do uszka:
– Tatusiu, można iść do kina?
Zapytam:
– Która to godzina?
Ostatni raz wam przypominam!
W tej chwili marsz do łóżka!
...
;)
Subskrybuj:
Posty (Atom)