– Mamo, czy to Ty czytałaś mi książkę czy czytała się sama?
– A czy książka może sama się czytać?
– Tak, strony same się przewracają i sama czyta. I wydawało mi się że tak jest. Że to naprawdę głos Gloma.
– Chyba Golluma.
– Tak, Golluma.
wtorek, 28 stycznia 2014
niedziela, 26 stycznia 2014
brzmienie śniegu
- Mamusiu, słyszałaś śnieg?
Lucy stawia kroki na zaśnieżonym podjeździe, powoli, z namaszczeniem.
- Słyszysz jak skrzypi?
- Słyszę.
- Chodź podeptać ze mną!
I tak sobie deptałyśmy zasłuchane, przy słabym świetle latarni. Bo przecież po zmroku wszystko bardziej brzmi, a taki skrzący się śnieg skrzypi dźwięczniej niż ten blado-dzienny, prawda?
Lucy stawia kroki na zaśnieżonym podjeździe, powoli, z namaszczeniem.
- Słyszysz jak skrzypi?
- Słyszę.
- Chodź podeptać ze mną!
I tak sobie deptałyśmy zasłuchane, przy słabym świetle latarni. Bo przecież po zmroku wszystko bardziej brzmi, a taki skrzący się śnieg skrzypi dźwięczniej niż ten blado-dzienny, prawda?
piątek, 24 stycznia 2014
piękna
Ciemno, Lucy zamiast spać wierci się i przewraca z boku na bok.
- Mimi, masz bardzo ładne włosy.
Leży, patrzy na mnie, uśmiecha się.
- Jesteś piękna.
- Mimi, masz bardzo ładne włosy.
Leży, patrzy na mnie, uśmiecha się.
- Jesteś piękna.
piątek, 3 stycznia 2014
książka bez obrazków
– Mamo, ale z tą książką coś jest nie tak! Ona nie ma obrazków!
– Niektóre książki nie mają obrazków, a wiesz dlaczego?
– Bo są dla starszych dzieci?
– Nie... Po prostu dlatego, żeby wszystko można było sobie samemu wyobrazić. Jak wygląda Gandalf, jak krasnolud, jak wygląda hobbicia nora i to, co się później wydarzy. I każdy może to sobie wyobrazić jak chce, po swojemu, inaczej. To co, dasz radę?
– Dam radę!
A przy tym mina szelmy i wielki uśmiech. Da radę.
– Niektóre książki nie mają obrazków, a wiesz dlaczego?
– Bo są dla starszych dzieci?
– Nie... Po prostu dlatego, żeby wszystko można było sobie samemu wyobrazić. Jak wygląda Gandalf, jak krasnolud, jak wygląda hobbicia nora i to, co się później wydarzy. I każdy może to sobie wyobrazić jak chce, po swojemu, inaczej. To co, dasz radę?
– Dam radę!
A przy tym mina szelmy i wielki uśmiech. Da radę.
rzeka
– Mamo, patrz jaka ta ulica jest lśniąca! Wygląda jakby to była woda. Jakby to płynęła rzeka! O, samochody po niej płyną.
Tak było.
Tak było.
czwartek, 2 stycznia 2014
a może zupełnie blisko
Dawno dawno temu... a może całkiem niedawno. Bardzo daleko... a może zupełnie blisko. W każdym razie ja nie wiem dokładnie gdzie, leży tajemnicza wioska w której żyją smerfy...
- Mamo, czy myślisz że gdzieś naprawdę jest wioska smerfów?
- A ty jak myślisz?
- Myślę że tak.
- I ja też tak myślę.
piątek, 27 grudnia 2013
być atomem
– Mamo, a wiesz z czego się wszystko składa?
– Z czego?
– Z atomów. Wszystko! Ja i ty. I ściana, i zabawki, i magnesy na lodówce. Kredki też, i nawet metalowe przedmioty.
– A co to są te atomy?
– To takie pierwiastki.
– A jak wyglądają?
Lucy kreśli w powietrzu okręgi.
– O tak, są w kształcie takiego kwiatka. Ale są takie małe, że widać je tylko pod mikroskopem.
– Rozumiem.
– A chciałabyś być atomem?
– Nieee, chyba nie.
– A ja bym chciała! Bo byłabym we wszystkim! Chciałabym być we wszystkim i wszystko widzieć.
poniedziałek, 23 grudnia 2013
smutna piosenka
- Chcesz posłuchać ładnej piosenki?
- Tak.
Wsłuchujemy się w pierwsze takty "Falling Slowly"...
- Ale ona nie jest ładna! Jest smutna!
- Może trochę smutna ale ładna...
- Nie, smutna.
- A czy smutna piosenka nie może być jednocześnie ładna?
- Nie.
- Tak.
Wsłuchujemy się w pierwsze takty "Falling Slowly"...
- Ale ona nie jest ładna! Jest smutna!
- Może trochę smutna ale ładna...
- Nie, smutna.
- A czy smutna piosenka nie może być jednocześnie ładna?
- Nie.
czwartek, 21 listopada 2013
cytat
- A co to jest CYTAT?
- Cytat jest wtedy gdy powtarzamy to, co powiedział ktoś inny, np gdybym powiedziała "mamooo, nie chcę jeszcze wstawać, jestem śpiąca..." to byłby to cytat z ciebie. A jaki byłby cytat z twojej mamy?
- "mmm.. lubię kaszę!"
Matka i kasza zaczynają współgrać na zasadzie synonimów ;)
Martwiące, tym bardziej że całkiem niedawno:
- nie lubię kaszy tak bardzo, jak bakterie pasty do zębów...
- Cytat jest wtedy gdy powtarzamy to, co powiedział ktoś inny, np gdybym powiedziała "mamooo, nie chcę jeszcze wstawać, jestem śpiąca..." to byłby to cytat z ciebie. A jaki byłby cytat z twojej mamy?
- "mmm.. lubię kaszę!"
Matka i kasza zaczynają współgrać na zasadzie synonimów ;)
Martwiące, tym bardziej że całkiem niedawno:
- nie lubię kaszy tak bardzo, jak bakterie pasty do zębów...
poniedziałek, 18 listopada 2013
Dali i zygzakowata muzyka
- A kupisz taką płytę z zygzakowatą muzyką?
- A jaka to jest zygzakowata muzyka?
- Żeby była perkusja, talerze i bębny. I żeby była taka... ŁOOO! Wiesz, tak nagle się robiła głośna i wesoła. Żeby można było przy niej machać latarką, jak ten pan z albumu co malował zegarki jak naleśniki.
- A jaka to jest zygzakowata muzyka?
- Żeby była perkusja, talerze i bębny. I żeby była taka... ŁOOO! Wiesz, tak nagle się robiła głośna i wesoła. Żeby można było przy niej machać latarką, jak ten pan z albumu co malował zegarki jak naleśniki.
poniedziałek, 11 listopada 2013
kamień i patyk
Plac zabaw, pochmurno i pusto. Z radością, po dłuższej przerwie, wchodzę w rolę towarzyszki zabaw. Zaczynamy od równoważni, góra dół góra dół.
Kątem oka dostrzegam dwie dziewczynki, na oko 7-letnie. Wchodzą na odgrodzony płotem teren placu, siadają na ławce, w kącie, pod prawie całkiem ogołoconą z liści brzozą. Wyciągają telefony. Skulone, zapatrzone w małe ekrany, wytrwale ignorują spadające im na głowy żółte listki i przebijające się przez chmury słońce.
Biegniemy z Lucy na zjeżdżalnię, potem drabinki, wreszcie huśtawki.
Dziewczynki wstają, zbliżają się do nas, siadają na ławce niedaleko. Ta sama konfiguracja, ramię w ramię, telefon przy telefonie. Co jakiś czas jedna zerka co tam się drugiej wyświetla.
Przenosimy się na zjeżdżalnię, może puste huśtawki zawalczą o uwagę małolat? I rzeczywiście, po dwóch minutach dziewczynki wstają i zajmują nasze miejsca. A więc jest nadzieja! Place zabaw ze swoimi metalowymi drabinkami i sprężynowymi motorami się nie poddają, jeszcze nie pozwalają się wepchnąć do lamusa! Wszechobecna cyfrowa rzeczywistość nie ma szans w zderzeniu z rozbujanym światem i powiewającymi na wietrze włosami!
Dziewczynki siadają, każda na swojej huśtawce. Wyciągają telefony, każda swój. Nogi zwisają bezwładnie, głowy pochylone, wzrok skupiony. Tylko palce od czasu do czasu poruszają się zręcznie i szybko po małych klawiszach.
– Mamo! Nie możemy zapomnieć mojego kamyka i zabierzmy do domu jeszcze ten patyk, dobrze? Wsadzisz mi go do kieszeni?
– Jasne. Powoli musimy się już zbierać do domu Lucy.
– Ale zjedziemy jeszcze ostatni raz na zjeżdżalni, dobrze?
– Dobrze!
Kątem oka dostrzegam dwie dziewczynki, na oko 7-letnie. Wchodzą na odgrodzony płotem teren placu, siadają na ławce, w kącie, pod prawie całkiem ogołoconą z liści brzozą. Wyciągają telefony. Skulone, zapatrzone w małe ekrany, wytrwale ignorują spadające im na głowy żółte listki i przebijające się przez chmury słońce.
Biegniemy z Lucy na zjeżdżalnię, potem drabinki, wreszcie huśtawki.
Dziewczynki wstają, zbliżają się do nas, siadają na ławce niedaleko. Ta sama konfiguracja, ramię w ramię, telefon przy telefonie. Co jakiś czas jedna zerka co tam się drugiej wyświetla.
Przenosimy się na zjeżdżalnię, może puste huśtawki zawalczą o uwagę małolat? I rzeczywiście, po dwóch minutach dziewczynki wstają i zajmują nasze miejsca. A więc jest nadzieja! Place zabaw ze swoimi metalowymi drabinkami i sprężynowymi motorami się nie poddają, jeszcze nie pozwalają się wepchnąć do lamusa! Wszechobecna cyfrowa rzeczywistość nie ma szans w zderzeniu z rozbujanym światem i powiewającymi na wietrze włosami!
Dziewczynki siadają, każda na swojej huśtawce. Wyciągają telefony, każda swój. Nogi zwisają bezwładnie, głowy pochylone, wzrok skupiony. Tylko palce od czasu do czasu poruszają się zręcznie i szybko po małych klawiszach.
– Mamo! Nie możemy zapomnieć mojego kamyka i zabierzmy do domu jeszcze ten patyk, dobrze? Wsadzisz mi go do kieszeni?
– Jasne. Powoli musimy się już zbierać do domu Lucy.
– Ale zjedziemy jeszcze ostatni raz na zjeżdżalni, dobrze?
– Dobrze!
czwartek, 7 listopada 2013
Spotkanie
Nie wiem skąd ona to wie. Co robić, co mówić. Skąd ta delikatność i czułość, uśmiech. Skąd u pięciolatki to pełne nabożnego szacunku zrozumienie dla starości?
Lucy i jej prawie 98-letnia praprababcia. Ta druga – coraz bardziej cicha, odległa, zapatrzona gdzieś w dal, pogodzona z ostatecznym przeznaczeniem, świadomie zbliżająca się do granicy światów. Ta pierwsza – w nieustannym, radosnym ruchu, wypełniona po brzegi energią i wolą życia – zatrzymuje się, wycisza. Mówi powoli, troskliwie, z uśmiechem. Przytula.
– To jest prawdziwa iskra! Skarb! Ona ma w sobie energię, ma ten błysk w oku! Ona sobie zawsze w życiu poradzi, zobaczysz. – zachwycała się swoją praprawnuczką Babcia Marianna przed dwoma laty, z charakterystycznym dla siebie figlarnym uśmiechem, zaciskając pięść na potwierdzenie swoich słów. Sama wtedy miała w oku ten błysk, myślę że Lucy ma go właśnie po niej.
poniedziałek, 4 listopada 2013
Kopernik
– mamo, on nie powinien się nazywać Kopernik!
– a jak powinien?
– Mikołaj.. Słonecznik!
– no fakt..
– przecież nie zajmował się.. <śmiech> koperkiem!
Na fali absolutnie wspaniałej książki Iwony Chmielewskiej "Cztery strony czasu".
– mamo, a wiesz że Ziemia obraca się nie tylko wokół słońca ale też wokół własnej osi?
– a jak powinien?
– Mikołaj.. Słonecznik!
– no fakt..
– przecież nie zajmował się.. <śmiech> koperkiem!
Na fali absolutnie wspaniałej książki Iwony Chmielewskiej "Cztery strony czasu".
– mamo, a wiesz że Ziemia obraca się nie tylko wokół słońca ale też wokół własnej osi?
czwartek, 10 października 2013
żal
Stacja benzynowa. I te dylematy – 95 a może jednak 98..?
– dlaczego nie zatankowałaś tamtą z papierkiem?
– bo jest droższa.
– a to znaczy że jest smaczniejsza dla auta?
– tak..
– no to dlaczego nie zatankowałaś tamtą?
– bo mi było żal pieniędzy...
– a teraz auta żal.
Aj i skąpstwo wymierzone w naszego mechanicznego rumaka – napiętnowane.
– dlaczego nie zatankowałaś tamtą z papierkiem?
– bo jest droższa.
– a to znaczy że jest smaczniejsza dla auta?
– tak..
– no to dlaczego nie zatankowałaś tamtą?
– bo mi było żal pieniędzy...
– a teraz auta żal.
Aj i skąpstwo wymierzone w naszego mechanicznego rumaka – napiętnowane.
poniedziałek, 1 lipca 2013
R
Lucy zaczęła wymawiać R. Tak po prostu, z dnia na dzień, całkiem nagle. Powiedziała i tyle. Jednego dnia był lowel, a następnego rower.
A przecież dopiero co pisałam o pierwszych słowach, o babie, o mamie, o muuu i miau... I wydawało mi się wtedy, że już takie duże to moje dziecko.
A przecież dopiero co pisałam o pierwszych słowach, o babie, o mamie, o muuu i miau... I wydawało mi się wtedy, że już takie duże to moje dziecko.
czwartek, 20 czerwca 2013
brązowe zapachy w porannym ogrodzie
- Ale dziś pachnie fujślimakiem mamo. Taki blązowy jest ten zapach. Blązowy jak fujślimak.*
* Fujślimak to oczywiście ślimak-bez-skorupy, zwany profesjonalnie Pomrowem. Nazwa powstała w najwcześniejszych lusinych latach, czasach pierwszych słów i pierwszych zadziwień światem.
* Fujślimak to oczywiście ślimak-bez-skorupy, zwany profesjonalnie Pomrowem. Nazwa powstała w najwcześniejszych lusinych latach, czasach pierwszych słów i pierwszych zadziwień światem.
wtorek, 7 maja 2013
sen
- Śniło mi się, że była taka wielka wanna a wszyscy ludzie byli baldzo mali, tak że łapali się tego wodnego wilu i wpływali do ścieku, a potem aż do morza! i z powlotem. I ja tam byłam też. I jeszcze tam były schody, ale plowadziły do... nikąd. I dużo drzwi ale wszystkie plowadziły do... nikąd! I były tylko jedne drzwi któle plowadziły do wszystkiego! nawet do czekolady!
środa, 17 kwietnia 2013
świat wg Lucy
– I cały świat będzie ulicami. I wszyscy będą mieć auta. I będą same wyścigówki! A ja będę miała najszybszą wyścigówkę! A Hugo... najwolniejszą. I dzieci będą się lodziły dolosłe a dolośli będą dziećmi...
– Ale jak się zmieszczą dorośli w brzuchach mam, które ich będą rodzić?
– Po plostu będą od lazu duzi, będą sami dolośli.. duzi i mali.. I ja będę o wszystkim decydowała! I będzie mi wszystko wolno. Bo nie będzie w ogóle takiego słowa: nie wolno. Ani słowa "źle", ani "nie". W ogóle nie będzie takich słów. I ja będę wsystkiego zablaniać dolosłym, a sobie na wszystko pozwalać.
– Na przykład na co?
– Na jedzenie słodyczy. Będę się objadać słodyczami!
– To chyba ci się wszystkie zęby popsują od takiego jedzenia.
– Nie, bo nie będzie zębów. Nikt nie będzie miał zębów.. albo będą zęby żelazne, które się nigdy nie psują!
Ot, spontaniczna wieczorna imaginacja, zrodzona z hamowania na pooranej zimą jezdni i blasku reflektorów. Początek niewinny i przewidywalny, bo przecież już od paru miesięcy Lucy upiera się przy wizji przyszłej kariery kierowcy rajdowej, a największym jej zmartwieniem jest, czy aby będzie szybsza od Hugo (przedszkolny kolega który ma podobne plany na życie). Ale po chwili wyścigi przestały mieć znaczenie a skrzydła fantazji poniosły Lucy dalej niż się spodziewałam.
Już kiedyś powiedziała mi, że fajnie, gdyby dzieci się rodziły dorosłe. Jednakże nie rozwinęła tematu, a ja nie połapałam się w czym rzecz. Teraz okazuje się, że o samostanowienie idzie, o władzę i... o słodycze. Pomimo wszystkich moich starań, by gros decyzji zostawiać Luśce i o możliwie wielu sprawach postanawiać wspólnie – nieuniknione są sytuacje konfliktowe, chwile przejmowania przeze mnie pałeczki, kiedy to ja mówię: co i jak. Może więc te, zrodzone wówczas, malutkie, pojedyncze frustracje nawarstwiają się, tworząc pożywkę dla wzrostu rewolucyjnych myśli? A może to po prostu kolejna odsłona buntu.. – bunt czterolatka..? Albo filozoficzno-niewinne zagwozdki z serii "co by było gdyby"?
Na co dzień wydaje mi się, że tak cudownie nad sobą panuję i tak wspaniałomyślnie nie nadużywam rodzicielskiej władzy. Że podchodzę z szacunkiem do Lucy, jako do Osoby przede wszystkim, nie zaś dziecka. A jednak może za dużo "nie wolno" mimochodem wymyka mi się z ust? Może w tonie głosu, w spojrzeniu, w doborze słów wciąż za wiele jest nieuświadomionego do końca despotyzmu i autokracji?
Byłam w podobnym wieku, kiedy Tata, za pomocą magnetofonu UNITRA, uwiecznił mój cienki głosik nucący "Natychmiast marsz do łóżka". Ten tekst (wiersz Danuty Wawiłow, na podstawie A. Kusznery) będzie tutaj jak znalazł:
Gdy już dorosłym będę panem
to się okropnie ważny stanę.
I przyjdą do mnie moje dzieci,
i szepną mi do uszka:
– Tatusiu, można iść do kina?
Zapytam:
– Która to godzina?
Ostatni raz wam przypominam!
W tej chwili marsz do łóżka!
...
;)
– Ale jak się zmieszczą dorośli w brzuchach mam, które ich będą rodzić?
– Po plostu będą od lazu duzi, będą sami dolośli.. duzi i mali.. I ja będę o wszystkim decydowała! I będzie mi wszystko wolno. Bo nie będzie w ogóle takiego słowa: nie wolno. Ani słowa "źle", ani "nie". W ogóle nie będzie takich słów. I ja będę wsystkiego zablaniać dolosłym, a sobie na wszystko pozwalać.
– Na przykład na co?
– Na jedzenie słodyczy. Będę się objadać słodyczami!
– To chyba ci się wszystkie zęby popsują od takiego jedzenia.
– Nie, bo nie będzie zębów. Nikt nie będzie miał zębów.. albo będą zęby żelazne, które się nigdy nie psują!
Ot, spontaniczna wieczorna imaginacja, zrodzona z hamowania na pooranej zimą jezdni i blasku reflektorów. Początek niewinny i przewidywalny, bo przecież już od paru miesięcy Lucy upiera się przy wizji przyszłej kariery kierowcy rajdowej, a największym jej zmartwieniem jest, czy aby będzie szybsza od Hugo (przedszkolny kolega który ma podobne plany na życie). Ale po chwili wyścigi przestały mieć znaczenie a skrzydła fantazji poniosły Lucy dalej niż się spodziewałam.
Już kiedyś powiedziała mi, że fajnie, gdyby dzieci się rodziły dorosłe. Jednakże nie rozwinęła tematu, a ja nie połapałam się w czym rzecz. Teraz okazuje się, że o samostanowienie idzie, o władzę i... o słodycze. Pomimo wszystkich moich starań, by gros decyzji zostawiać Luśce i o możliwie wielu sprawach postanawiać wspólnie – nieuniknione są sytuacje konfliktowe, chwile przejmowania przeze mnie pałeczki, kiedy to ja mówię: co i jak. Może więc te, zrodzone wówczas, malutkie, pojedyncze frustracje nawarstwiają się, tworząc pożywkę dla wzrostu rewolucyjnych myśli? A może to po prostu kolejna odsłona buntu.. – bunt czterolatka..? Albo filozoficzno-niewinne zagwozdki z serii "co by było gdyby"?
Na co dzień wydaje mi się, że tak cudownie nad sobą panuję i tak wspaniałomyślnie nie nadużywam rodzicielskiej władzy. Że podchodzę z szacunkiem do Lucy, jako do Osoby przede wszystkim, nie zaś dziecka. A jednak może za dużo "nie wolno" mimochodem wymyka mi się z ust? Może w tonie głosu, w spojrzeniu, w doborze słów wciąż za wiele jest nieuświadomionego do końca despotyzmu i autokracji?
Byłam w podobnym wieku, kiedy Tata, za pomocą magnetofonu UNITRA, uwiecznił mój cienki głosik nucący "Natychmiast marsz do łóżka". Ten tekst (wiersz Danuty Wawiłow, na podstawie A. Kusznery) będzie tutaj jak znalazł:
Gdy już dorosłym będę panem
to się okropnie ważny stanę.
I przyjdą do mnie moje dzieci,
i szepną mi do uszka:
– Tatusiu, można iść do kina?
Zapytam:
– Która to godzina?
Ostatni raz wam przypominam!
W tej chwili marsz do łóżka!
...
;)
sobota, 6 kwietnia 2013
Anioł
Tak się składa, że wpadłam dziś prosto na Ojca E.
To niesamowite, tak po prostu wpaść na kogoś Nieuchwytnego, kogoś do Kogo ustawiają się wielogodzinne kolejki, kogoś kto wcale nie wygląda, jakby w ogóle stawiał kroki poza murami klasztoru.
Nie podejrzewałam go o tak raźny, dziarski chód. Niemal zgięty wpół, w odpowiedzi na pozdrowienie uniósł wysoko głowę i uśmiechnął się do mnie pogodnie, zza długiej siwej brody.
- To Ojciec tak sam?... Do Klasztoru wraca? - dałam wyraz swojemu zaskoczeniu, że ten oto nieprawdopodobnie stary, schorowany człowiek, sam jeden maszeruje ulicami miasta.
- Nie do klasztoru, do tramwaju idę, bo muszę jechać (...)
I nie jestem sam, zawsze mam ze sobą swojego Anioła.
Zabawne, że zamartwiałam się o Świętego. Ja, z moim pokręconym życiem i Aniołem zgubionym nie wiadomo gdzie i kiedy.
To niesamowite, tak po prostu wpaść na kogoś Nieuchwytnego, kogoś do Kogo ustawiają się wielogodzinne kolejki, kogoś kto wcale nie wygląda, jakby w ogóle stawiał kroki poza murami klasztoru.
Nie podejrzewałam go o tak raźny, dziarski chód. Niemal zgięty wpół, w odpowiedzi na pozdrowienie uniósł wysoko głowę i uśmiechnął się do mnie pogodnie, zza długiej siwej brody.
- To Ojciec tak sam?... Do Klasztoru wraca? - dałam wyraz swojemu zaskoczeniu, że ten oto nieprawdopodobnie stary, schorowany człowiek, sam jeden maszeruje ulicami miasta.
- Nie do klasztoru, do tramwaju idę, bo muszę jechać (...)
I nie jestem sam, zawsze mam ze sobą swojego Anioła.
Zabawne, że zamartwiałam się o Świętego. Ja, z moim pokręconym życiem i Aniołem zgubionym nie wiadomo gdzie i kiedy.
Subskrybuj:
Posty (Atom)