czwartek, 26 czerwca 2014

mleko i trawa

- Mamo, śmietana jest z mleka. A wiesz z czego jest mleko? Z trawy! Bo krowa je trawę i przerabia ją na mleko.To znaczy że my też jemy trawę! Bo mleko jest z trawy!

czwartek, 5 czerwca 2014

Kulkowaki

- Mamo, mamo poczekaj chwilę! Pokażę ci kulkowaki!

Lucy wbiega z rozpędem do przedszkolnego ogródka, staje za węgłem i majstruje coś przy samej ścianie budynku.

- Ale co ty mi chcesz pokazać?
- KULKOWAKI!

Kulko-co..? Jakie tam mogą być kulki.. 

Wyobrażam sobie coś w rodzaju pomarańczowych, plastikowych kulek do pistoletu, które czasem znajdujemy na placu zabaw w pobliżu domu Dziadków, ale Lucy podsuwa mi pod nos coś co każe mi odskoczyć szybko ze zduszonym okrzykiem, wstrząsa mną dreszcz obrzydzenia i jakiejś odruchowej paniki.

- Lucy..! Wyrzuć te robale, proszę cię!
- To są kulkowaki mamo - z niezmąconym spokojem odpowiada Lucy i ostrożnie wysypuje z dłoni na trawę trzy ohydne opancerzone potwory. - Bo tak fajnie zwijają się w kulki, dlatego tak je nazwałam.

W aucie, w drodze powrotnej do domu Lucy nagle pojmuje, jak wielką ma nade mną przewagę.

- Mamo zobacz, mam tu kulkowaka! ... Żartowałam! ... Mamo, ale ja naprawdę mam kulkowaczka w rękach! ... No dobra, żartuję tylko.

- Lucy błagam, nie wymieniaj przy mnie nawet tej nazwy...!
- Ale ja bardzo lubię te zwierzaczki co zaczynają się na K. i kończą na K. bo tak przyjemnie łaskoczą mnie w rączki swoimi nóżkami. Jak już się będziesz mniej ich bać to ci je dam potrzymać, żebyś poczuła jakie to jest przyjemne gdy one łaskotają, mówię ci. Jest tak przyjemnie! Lubię te zwierzaczki które się zaczynają i kończą na K. ale nie wypowiem tego słowa, bo się ich boisz.


update:
Panie nauczycielki twierdzą, że Lucy zaraziła miłością do Kulkowaków pół przedszkola. Dzieci znoszą je w dużych ilościach w różne miejsca i obserwują ich kulkowate życie przez lupę. A zwierzaczki, jak to zweryfikowała jedna z przedszkolanek, okazały się należeć do rodziny stonóg a konkretnie Stonóg murowych zwanych też myszatymi. 

wtorek, 27 maja 2014

dawno temu

Przytroczona do orzecha huśtawka, w ogrodzie Dziadka i Babci. Trawa wystrzyżona poza jedną małą kępą tuż obok. Lucy zahuśtana.

– Mamusiu, te stokrotki są moja własnością.
– Tak?
– Tak, sama je tu posiałam.
– Coś podobnego... a jak?
– Z ziarenek. Takich ciemnych, podobnych do pestek słonecznika tylko większych.
– A kiedy je tu zasiałaś?
– Bardzo dawno temu. W czasach kiedy ciebie jeszcze nie było na świecie.


szampon

– Mamo... czy to jest szampon przeciwko... upierzeniu??

piątek, 23 maja 2014

ballada rockowa

Rock Radio, jakaś ballada.

- Maaamoo! nie podoba mi się ta muzyka! ona jest taka różowa... 

A przecież Lucy najbardziej lubi gitarę elektryczną i perkusję, w wydaniu hard. 

wtorek, 11 marca 2014

Ziemia i Słońce

 Lucy rozbawiona:

- Kto to pomyślał! Kto to pomyślał żeby Ziemia okrążała słońce w ciągu roku!! To przecież tak długo, musi to robić straaasznie wolno.. o tak..

Lucy w pidżamie wchodzi w rolę Ziemi wykonując ruchy obrotowe. Ja wśród pościeli w księżyce przez tę jedną chwilę jestem Słońcem.

wtorek, 28 stycznia 2014

książka

– Mamo, czy to Ty czytałaś mi książkę czy czytała się sama?
– A czy książka może sama się czytać?
– Tak, strony same się przewracają i sama czyta. I wydawało mi się że tak jest. Że to naprawdę głos Gloma.
– Chyba Golluma.
– Tak, Golluma.

język

– Czy ja mówię po chińsku?!
– Nie... po mamusińsku!

niedziela, 26 stycznia 2014

brzmienie śniegu

- Mamusiu, słyszałaś śnieg?

Lucy stawia kroki na zaśnieżonym podjeździe, powoli, z namaszczeniem.

- Słyszysz jak skrzypi?
- Słyszę.
- Chodź podeptać ze mną!

I tak sobie deptałyśmy zasłuchane, przy słabym świetle latarni. Bo przecież po zmroku wszystko bardziej brzmi, a taki skrzący się śnieg skrzypi dźwięczniej niż ten blado-dzienny, prawda?

piątek, 24 stycznia 2014

piękna

Ciemno, Lucy zamiast spać wierci się i przewraca z boku na bok.

 - Mimi, masz bardzo ładne włosy.

Leży, patrzy na mnie, uśmiecha się.

- Jesteś piękna.

piątek, 3 stycznia 2014

książka bez obrazków

– Mamo, ale z tą książką coś jest nie tak! Ona nie ma obrazków!
– Niektóre książki nie mają obrazków, a wiesz dlaczego?
– Bo są dla starszych dzieci?
– Nie... Po prostu dlatego, żeby wszystko można było sobie samemu wyobrazić. Jak wygląda Gandalf, jak krasnolud, jak wygląda hobbicia nora i to, co się później wydarzy. I każdy może to sobie wyobrazić jak chce, po swojemu, inaczej. To co, dasz radę?
– Dam radę! 

A przy tym mina szelmy i wielki uśmiech. Da radę.

rzeka

– Mamo, patrz jaka ta ulica jest lśniąca! Wygląda jakby to była woda. Jakby to płynęła rzeka! O, samochody po niej płyną.

Tak było.

czwartek, 2 stycznia 2014

a może zupełnie blisko

Dawno dawno temu... a może całkiem niedawno. Bardzo daleko... a może zupełnie blisko. W każdym razie ja nie wiem dokładnie gdzie, leży tajemnicza wioska w której żyją smerfy... 

- Mamo, czy myślisz że gdzieś naprawdę jest wioska smerfów?
- A ty jak myślisz?
- Myślę że tak.
- I ja też tak myślę.

piątek, 27 grudnia 2013

być atomem

– Mamo, a wiesz z czego się wszystko składa?
– Z czego?
– Z atomów. Wszystko! Ja i ty. I ściana, i zabawki, i magnesy na lodówce. Kredki też, i nawet metalowe przedmioty.
– A co to są te atomy?
– To takie pierwiastki.
– A jak wyglądają?

Lucy kreśli w powietrzu okręgi.

– O tak, są w kształcie takiego kwiatka. Ale są takie małe, że widać je tylko pod mikroskopem.
– Rozumiem.
– A chciałabyś być atomem?
– Nieee, chyba nie.
– A ja bym chciała! Bo byłabym we wszystkim! Chciałabym być we wszystkim i wszystko widzieć.

poniedziałek, 23 grudnia 2013

smutna piosenka

- Chcesz posłuchać ładnej piosenki?
- Tak.

Wsłuchujemy się w pierwsze takty "Falling Slowly"...

- Ale ona nie jest ładna! Jest smutna!
- Może trochę smutna ale ładna...
- Nie, smutna.
- A czy smutna piosenka nie może być jednocześnie ładna?
- Nie.

czwartek, 21 listopada 2013

cytat

- A co to jest CYTAT?
- Cytat jest wtedy gdy powtarzamy to, co powiedział ktoś inny, np gdybym powiedziała "mamooo, nie chcę jeszcze wstawać, jestem śpiąca..." to byłby to cytat z ciebie. A jaki byłby cytat z twojej mamy?
- "mmm.. lubię kaszę!"

Matka i kasza zaczynają współgrać na zasadzie synonimów ;)
Martwiące, tym bardziej że całkiem niedawno:

- nie lubię kaszy tak bardzo, jak bakterie pasty do zębów...

poniedziałek, 18 listopada 2013

Dali i zygzakowata muzyka

- A kupisz taką płytę z zygzakowatą muzyką?
- A jaka to jest zygzakowata muzyka?
- Żeby była perkusja, talerze i bębny. I żeby była taka... ŁOOO! Wiesz, tak nagle się robiła głośna i wesoła. Żeby można było przy niej machać latarką, jak ten pan z albumu co malował zegarki jak naleśniki.

poniedziałek, 11 listopada 2013

kamień i patyk

Plac zabaw, pochmurno i pusto. Z radością, po dłuższej przerwie, wchodzę w rolę towarzyszki zabaw. Zaczynamy od równoważni, góra dół góra dół.

Kątem oka dostrzegam dwie dziewczynki, na oko 7-letnie. Wchodzą na odgrodzony płotem teren placu, siadają na ławce, w kącie, pod prawie całkiem ogołoconą z liści brzozą. Wyciągają telefony. Skulone, zapatrzone w małe ekrany, wytrwale ignorują spadające im na głowy żółte listki i przebijające się przez chmury słońce.

Biegniemy z Lucy na zjeżdżalnię, potem drabinki, wreszcie huśtawki.

Dziewczynki wstają, zbliżają się do nas, siadają na ławce niedaleko. Ta sama konfiguracja, ramię w ramię, telefon przy telefonie. Co jakiś czas jedna zerka co tam się drugiej wyświetla.

Przenosimy się na zjeżdżalnię, może puste huśtawki zawalczą o uwagę małolat? I rzeczywiście, po dwóch minutach dziewczynki wstają i zajmują nasze miejsca. A więc jest nadzieja! Place zabaw ze swoimi metalowymi drabinkami i sprężynowymi motorami się nie poddają, jeszcze nie pozwalają się wepchnąć do lamusa! Wszechobecna cyfrowa rzeczywistość nie ma szans w zderzeniu z rozbujanym światem i powiewającymi na wietrze włosami!

Dziewczynki siadają, każda na swojej huśtawce. Wyciągają telefony, każda swój. Nogi zwisają bezwładnie, głowy pochylone, wzrok skupiony. Tylko palce od czasu do czasu poruszają się zręcznie i szybko po małych klawiszach.

– Mamo! Nie możemy zapomnieć mojego kamyka i zabierzmy do domu jeszcze ten patyk, dobrze? Wsadzisz mi go do kieszeni?
– Jasne. Powoli musimy się już zbierać do domu Lucy.
– Ale zjedziemy jeszcze ostatni raz na zjeżdżalni, dobrze?
– Dobrze!

czwartek, 7 listopada 2013

Spotkanie

Nie wiem skąd ona to wie. Co robić, co mówić. Skąd ta delikatność i czułość, uśmiech. Skąd u pięciolatki to pełne nabożnego szacunku zrozumienie dla starości?

Lucy i jej prawie 98-letnia praprababcia. Ta druga – coraz bardziej cicha, odległa, zapatrzona gdzieś w dal, pogodzona z ostatecznym przeznaczeniem, świadomie zbliżająca się do granicy światów. Ta pierwsza – w nieustannym, radosnym ruchu, wypełniona po brzegi energią i wolą życia – zatrzymuje się, wycisza. Mówi powoli, troskliwie, z uśmiechem. Przytula. 

– To jest prawdziwa iskra! Skarb! Ona ma w sobie energię, ma ten błysk w oku! Ona sobie zawsze w życiu poradzi, zobaczysz. – zachwycała się swoją praprawnuczką Babcia Marianna przed dwoma laty, z charakterystycznym dla siebie figlarnym uśmiechem, zaciskając pięść na potwierdzenie swoich słów. Sama wtedy miała w oku ten błysk, myślę że Lucy ma go właśnie po niej. 

poniedziałek, 4 listopada 2013

Kopernik

– mamo, on nie powinien się nazywać Kopernik!
– a jak powinien?
– Mikołaj.. Słonecznik!
– no fakt..
– przecież nie zajmował się.. <śmiech> koperkiem!

Na fali absolutnie wspaniałej książki Iwony Chmielewskiej "Cztery strony czasu".

– mamo, a wiesz że Ziemia obraca się nie tylko wokół słońca ale też wokół własnej osi?